بابا طاهرعریان

باباطاهر عریان همدانی (۳۲۶ تا ۴۱۱ ق) تا جایی که میتوانسته از صناعات پیچیده ادبی، دوری جسته است، اما بلاغت جملات او و تاثیرگذاری آنها برجستگی ویژه ای دارد و همین عوامل باعث شده است که شعر وی به دل بنشیند. همین ساده گویی و روان بودن و موج احساسی بودن شعر وی باعث شده که این شاعر باعث انقلاب بزرگی در احساس و عاطفه در سبک خراسانی شود. عناصر طبیعت، کوه و صحرا و گل و گیاه، عواطف لطیف و احساسات رقیق، درویشی، قلندری و ملامت، غم غربت و درد دلتنگی، اندوه بی سامانی و حسرت وصال، شکوه از ناپایداری و بی وفایی، دلدادگی و وفای به عهد، اعتراف به گناه و پوزش از خالق رحمان، مویه‌های حاصل از هجران، شور و جذبه‌های عشق و... از جمله مضامین بارز شعر بابا طاهر است.

به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
به هر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان روی زیبای ته وینم
باباطاهر عریان همدانی